Sonnet voor Brabant
Op weg naar Brabant wordt de wereld warmer
Inniger leven doet zich
aan mij voor
Vanuit de lage hoeven
dringt het door
en rekt zich in
gestrekte armen
van populieren,
duizelend van licht.
Dit licht, ik kom het in
de mensen tegen,
ik zie het in hun
oogopslag bewegen
en rimpels krijgen op
een oud gezicht.
En nergens is het
kinderlijk geluid
zo zuiver afgestemd op
vogelzingen,
en nergens komen de
gewone dingen
zo openhartig voor
zichzelve uit.
En nergens ligt een
glimlach zo gereed
als waar de wereld land
van Brabant heet.
© Harriët Laurey